background

Agenda

vrijdag 27 januari 2023

12:00 - 18:00

Part One of Many Parts: Looking at Video Art - West x LI-MA
Part One of Many Parts Looking at Video Art — West x LI-MA with works by Boegel & Holtappels, Sluik/Kurpershoek, Yin-Ju Chen & James T. Hong, Foundland Collective and Frederique Pisuisse The exhibition will open on Friday, 27 January at 19.00  Attend the Opening exhibition: Part One of Many Parts  West Museumkwartier Lange Voorhout 102, Den Haag The Exhibition is open from Friday, 27.01.2023 until Sunday, 12.03.2023 Wednesday - Sunday 12.00 - 18.00 (except Thursdays, open later until 21.00) Location: West in de vml. Amerikaanse ambassade, Lange Voorhout 102, Den Haag In the exhibition ‘Part One of Many Parts’, LI-MA works together with West to showcase the power of collaboration through a selection of five video works made by artist duos between the 1970s and now. West Den Haag and LI-MA from Amsterdam also give a conceptual focus to this project: the exhibition is the first of a series of presentations that the institutions will realise together. An important element within this project is the public Wikipedia writing workshop at West in the Alphabetum. What is media art and what does it consist of? Media art knows many forms; it can be the documentation of a performance or an internet webpage, for instance. But how is this variable art medium preserved and what (technology) is needed for that? Sanneke Huisman (Curator, LI-MA) has selected five artworks from Boegel & Holtappels, Sluik/Kurpershoek, Yin-Ju Chen & James T. Hong, Foundland Collective and Frederique Pisuisse. These artist duos are mostly the result of yearlong friendships or artistic dialogue, or the work is based on relationships. These show breathtaking performances as well as dystopian critiques of societal mechanisms. The selection also gives an overview of video art as a time-based medium. Where video artworks are often presented as sculptures in the early days, today’s works are more research-based and often have a narrative character. With this presentation, West x LI-MA give attention to an art form where time and zeitgeist play a central role, and invites the visitor for reflection. An important aspect of ‘Part One of Many Parts’ is the Wikipedia writing workshop initiated by LI-MA, in the context of the partner project ‘Mediakunst op Wikipedia’. The project team has been travelling through The Netherlands since 2021, with a clear goal in mind: the publication of 500 Wikipedia articles on media artists. Together with museums, universities and Wikimedia Nederland, extra visibility and accessibility is ensured; also during the public writing workshop at West. Klaus Boegel and Heiner Holtappels worked together in the years 1975—1984 on performance and investigative projects, where they explored the physical and psychological boundaries of the human body. Later on, they also focused on the role of the audience and self-awareness. Ron Sluik and Reinier Kurpershoek have realised projects between 1982—2000 under the name Sluik/Kurpershoek. In the early years they mostly made site-specific work, such as sculptures and installations. Later, they became more interested in experimental video and travelfootage, with a focus on questioning the relationship between history and memory. James T. Hong and Yin-Ju Chen are filmmakers and visual artists. As an interdisciplinary team, they make installations, performances, films and videowork. In their work, they look at historical documentation, human behaviour, social power and utopia. Foundland Collective was formed in 2009 by South African Lauren Alexander and Syrian Ghalia Elsrakbi. The duo is based between Amsterdam and Cairo and researches underrepresented political and historical narratives through archival material, text and video. Frederique Pisuisse explores the topics of memory and trauma trough film, writing, music and performance. Rooted in her background in psychology, and through first hand experience, she has an interest in mental health issues relating to PTSD. Her work is both a form of self-help, as a way to convey ideas about altered and inner states and an explorative tool to tease out ways in which these contribute to the art-making process. CLICK HERE for more about the Media Art project on Wikipedia! If you are curious, like to write and want to become part of the project: keep an eye on our AGENDA and register for one (or more!) of the writing sessions which we organise throughout 2023.
Event ENG

maandag 20 maart 2023

10:00 - 12:30

Make Media Art Visible! Join Writing for Wikipedia
Do you want to learn the ins and outs of writing for Wikipedia? We’ll teach you how it works! Join our free writing workshop and contribute to the visibility of media artists and their work! When? Monday, 20 March, 2023 10:00 - 12:30 at RCE, Amersfoort Smallepad 5, 3811 MG Amersfoort This workshop is part of a series with the aim to enhance the visibility of media artists. Our goal is to have added 500 media artists to Wikipedia by the end of 2023. For the workshop, we will get together in an informal setting. Pick a media artist you love and work on an article with the support of an experienced Wikipedian: Lucy! The workshop will be given in Dutch and/or English. You can also choose whether you would like to write your article in Dutch, English or any other language of your choice that you master. Don't shy away from any questions you may have! As always, this public workshop is free of charge! To sign up, simply send us an email by clicking here! Mediakunst op Wikipedia is a partner project initiated by LIMA. The partners are Wikimedia Netherlands, Stedelijk Museum Amsterdam, Van Abbemuseum Eindhoven, Frans Hals Museum Haarlem and the Cultural Heritage Agency (RCE). This project is made possible with the gracious help of the Mondriaan Funding and PICA. NL Heb je zin te leren schrijven voor Wikipedia? Doe dan mee aan onze gratis schrijfworkshops én lever een waardevolle bijdrage aan de zichtbaarheid van media kunstenaars en hun werken! Elke sessie heeft een eigen thematische focus. Deze workshop is een open sessie. Heb je zin te leren schrijven voor Wikipedia én wil je een waardevolle bijdrage leveren aan de zichtbaarheid van media kunstenaars en hun werken! Doe dan mee aan onze gratis schrijfworkshop!   Wanneer? Maandag, 20 maart, 2023 10:00 - 12:30 bij RCE, Amersfoort Smallepad 5, 3811 MG Amersfoort  Deze workshop is onderdeel van een reeks, met het doel om mediakunstenaars meer zichtbaarheid te geven. We hebben ook een concreet doel: eind 2023 willen we 500 mediakunstenaars aan Wikipedia hebben toegevoegd. De workshop is laagdrempelig: je kiest een een mediakunstenaar die je inspireert in aanwezigheid van onze ervaren Wikipediaan: Lucy werk je aan een bestaand artikel of redigeer jij je eigen stuk! De workshop zijn in het Nederlands en/of Engels Meestal worden de artikelen ook in het Nederlands en Engels geschreven - maar schrijven in een andere taal waar jij je thuis in voelt kan ook.  Zoals altijd is deze workshop gratis! Aanmelden of vragen? Stuur een berichtje of meld je aan hier! Mediakunst op Wikipedia is een initiatief van LIMA, in samenwerking met Wikimedia Nederland, de Rijksdienst voor Cultureel Erfgoed (RCE), Van Abbemuseum, Stedelijk Museum Amsterdam, en Frans Hals Museum. Mede mogelijk gemaakt door Het Mondriaan Fonds en PICA. Deel I Wat is mediakunst? Het project Mediakunst op Wikipedia is gelanceerd op 30 september 2021. Initiatiefnemer LIMA en de projectpartners Stedelijk Museum Amsterdam, Van Abbemuseum, Frans Hals Museum, de Rijksdienst voor het Cultureel Erfgoed (RCE) en Wikimedia Nederland hebben een tweeledige visie met dit project. Zij willen mediakunst uit Nederlandse collecties toegankelijker maken voor een breed publiek en meer zichtbaarheid voor deze nog onderbelichte kunstvorm genereren. Dit project biedt ook de kans om metadata gecontroleerd toegankelijk te maken als linked open data. Meer informatie over het project is te vinden op de website van LIMA. Gepubliceerd op 10 Maart 2022 Klik hier voor de originele bron Op 4 oktober 1965 kreeg kunstenaar Nam June Paik de toen net op de markt gebrachte draagbare Sony Portapak videocamera cadeau. Hij ging direct de straat op om dit splinternieuwe technische hoogstandje uit te proberen, en legde de processie van Paus Paulus VI in New York vast. Diezelfde avond liet hij het twintig minuten durende materiaal aan zijn vrienden zien in Café Au Go Go in Greenwich Village. Dat hij het geschoten materiaal direct af kon spelen was een revolutie: de videokunst was geboren! Helaas is de geschiedenis van videokunst niet met zekerheid terug te voeren tot deze iconische gebeurtenis. Wat wel vaststaat is dat de introductie van de videocamera midden jaren 1960 van grote invloed is geweest op de kunstwereld. Er ontstond een nieuwe discipline die videokunst werd genoemd, en nu onderdeel is van het bredere kunstgenre mediakunst. Naast Nam June Paik zijn kunstenaars als Bill Viola, Steve McQueen, Marina Abramovic, Rafael Lozano-Hemmer, Pipilotti Rist, JODI en Hito Steyerl bekende video- en mediakunstenaars. Videokunst en mediakunst zijn kunstdisciplines die vanaf het eind van de twintigste eeuw zijn ontstaan naast de reeds bestaande beeldende kunstvormen als tekenkunst, schilderkunst en fotografie. De videokunst start met de introductie van de draagbare videocamera in de jaren 1960, die door veel kunstenaars met enthousiasme werd ontvangen vanwege de nieuwe mogelijkheden die dit apparaat bood. Vanaf deze periode heeft videokunst zich ontwikkeld tot een volwaardige discipline die is terug te vinden in vrijwel alle museumcollecties. De videocamera gaf kunstenaars de middelen een nieuwe esthetiek te ontwikkelen en een geheel nieuwe discipline vorm te geven. En dat hebben ze gedaan ook. Ze maakten van video een rauw, direct en vaak maatschappijkritisch medium waarin technologie vaak een rol speelt. Natuurlijk verhoudt de videokunst zich tot andere kunstdisciplines; videokunstenaars breken met sommige tradities van eerdere kunstvormen, maar zetten bepaalde zaken ook voort. Zo is videokunst verwant aan fotografie en film vanwege het documentaire karakter, maar de videocamera maakte – in tegenstelling tot film en fotografie – direct afspelen mogelijk en stond daardoor middenin het dagelijks leven. In tegenstelling tot de teken - en schilderkunst was de videokunst een medium waarin het element van tijd aanwezig is; het wordt daarom ook wel een time based medium genoemd. Net als de kunstenaars die haar gebruiken, staat de technologie nooit stil: de videocamera ontwikkelde door, en daarmee ook de kunstvorm. De analoge camera werd een digitale camera. En als de videocamera voor kunst kon worden gebruikt, waarom dan ook niet de computer en andere technologische apparaten? Kunst en technologische media raakten meer en meer verweven – en de mediakunst was geboren. Mediakunst kan worden gezien als de kunstvorm waarbij in een fase van het maken of tonen van een kunstwerk technologie wordt gebruikt: de nieuwe media van deze tijd - vandaar de naam mediakunst. De gebruikte media zijn heel uiteenlopend, en dat worden er voortdurend meer: van videocamera tot software en van het internet tot sensoren. Mediakunst kent dan ook vele vormen: een video, een website, een robot, een YouTube-filmpje, een geluidsinstallatie, een lichtshow en nog veel meer. Kunstenaars die met technologie werken noemen we mediakunstenaars, net zoals de kunstenaars die nieuwe media in hun werk gebruiken om verhalen mee te vertellen. Mediakunstenaars stellen vaak ook kritische vragen over nieuwe technologieën: ze tasten de ethische grenzen af van kunstmatige intelligentie of nemen de privacy-schendingen van Facebook onder de loep. Ze verbeelden nieuwe werelden én wakkeren kritisch bewustzijn aan over de gevaren en keerzijden van het technologische tijdperk. In September 2022, we talked with artist Raúl Marroquín (Colombia), video pioneer in the Netherlands and one of the founders of Time Based Art in the 1970’s (one of LIMA's predecessor organisations). His artworks have been exhibited in international venues amongst which feature Stedelijk Museum Amsterdam, Museo Reina Sofía (Madrid), Bonnefantenmuseum (Maastricht) and MoMA (New York). His video art is  also part of LIMA's distribution collection. During our conversation, Marroquin shared insights into his early career, inspirations and his interest in new technologies. Published: 07-12-2022 Written by: Paula Fernández Valdés On a rainy Amsterdam afternoon in September, Raúl Marroquín opened his home and his memories for us – along with several cups of warm dark coffee – to speak about his fascination for video and his artistic career. When talking about his decision to become an artist, one particular sentence stood out: "It was all because of my father". Marroquín’s father was a doctor, but he had a love for photography and cinema and usually filmed Super 8 home movies. During Raul’s childhood, the family would travel to the outskirts of Bogotá and record their time in the countryside. Afterward, Raul and his father would develop the films together inside one of their bathrooms – much to the hassle of his mother and sisters.  Besides this inherited love for cinema, the artist remembers another watershed moment in his artistic development. It happened during Marroquín’s teenage years when he was a young rebel student going through boarding school. On one of these days, while driving around with his family, his older brother suggested visiting an exhibition in the Museo Nacional de Colombia. The young Raúl took this as an excuse to skip an afternoon philosophy class; a life changing choice in hindsight, as he became instantly fascinated by the works of the informalist painters presented in the exhibition. That day, a 15-year-old Raúl Marroquín decided that he was an artist. Two years later, at the age of 17, he had his first solo exhibition in the Centro Colombo Americano, which included drawings, collages and, not surprisingly, Super 8 short films. Marroquín’s first experience with video came a few years later, thanks to one of his early collectors who had a video recorder. Noticing the artistic abilities of Marroquín, the collector offered it to him in exchange for some drawings, and the young artist fell in love with the medium and its immediacy; from then on, the name of Marroquín has been interlaced with video art. Between 1967 and 1968, the artist created his first video works, recording amongst others the views from his window and the television screen; a creative exercise he continues to do. A few years later, the Unión Panamericana invited him for an exhibition in the Museo de Arte de las Américas in Washington DC. Marroquin was 22 years old by then: he grasped this opportunity to leave Colombia and establish himself as an international artist in the United States. The day after the opening of the exhibition, Marroquín received a letter from his mom telling him that he had been selected for a fellowship in The Netherlands at the Jan van Eyck Academy in Maastricht. He decided to accept this call and in 1971, Marroquín arrived at the Academy and was granted unlimited resources for his artistic practice. The academy allowed him to travel with the video equipment, and he was able to exhibit in different European countries. During these years, he created several video artworks focussing on altering the perceptions of everyday life events, such as reading the newspaper (About the News, 1974) or driving while listening to the radio on a rainy day (The Driver, 1974). In these early works, Marroquín points out the amount of information we receive from different media in our daily lives while challenging our ability to focus with confronted audio and visual narratives. His fascination with the media would continue during the eighties, when he was one of the first artists to experiment with television and cable technologies, creating installations such as World's First TV Convention (1980): two tv monitors that communicated with each other through a satellite link. During this period, Marroquín also created all sorts of works, sometimes on a more cinematic side (Alienation, 1985), other times portraying himself as different characters in fictional interviews (Goodbye, 1983; Castillo File, 1987). Marroquin never abandoned this relationship with television and has created notorious independent TV programmes through the last decades, including De Hoeksteen Live!, a legendary interactive talk show from Amsterdam. Since childhood, Marroquín has been fascinated by technologies as a creative medium, always from a low-tech perspective. From his father's Super 8 film cameras to NFTs, the artist has done it all, often with the assistance of others, as he recalls. Collaboration is vital in his trajectory; in the beginning, to access video equipment, then to record his performances with Equipo Movimiento, or to work with the Amiga Commodore computers, and in the present times to maintain his tv show. Currently, Marroquín aims to incorporate other technologies in his work – such as satellite scanning and holographic imagery – starting with Domna, a project that is based on the mediaeval poem ‘Domna, puois de me no·us chal’ written by the historic figure Bertran de Born. In this poem, the knight builds an ideal woman after the rejection of his lover, with characteristics from different ladies that surrounded his land. This historical character is also in a very personal memory of Marroquín; a portrait of a beheaded Bertran de Born in an illustrated edition of Dante's Inferno was used by his grandmother to scold them when he was a kid. The realisation that both characters were the same person motivated this four-year project, that Marroquín will conclude with a route around the ladies' castles, along with live events. Wij hebben curator en schrijver Ive Stevenheydens uitgenodigd om het werk van opkomende kunstenaars te beschrijven dat LIMA nieuw in collectie opneemt. Voor zijn eerste artikel in deze reeks New in Collection bekeek Ive het werk van Tali Liberman en Natalia Jordanova en pende er enkele persoonlijke beschouwingen bij neer. "Zo voert Liberman in Unrendered Road geleidelijk aan de spanning op, haast als in een slow burn suspense thriller." Tali Liberman Wat betekent het als Google Maps een bestaande weg niet weergeeft? Zonder een helder antwoord op dit intrigerende vraagstuk te formuleren, neemt Tali Liberman (1985, Zuid-Afrika, woont en werkt in Amsterdam en Tel Aviv) in Unrendered Road (2021, 20'36") ons mee op een hallucinante autorit van Jerusalem naar Jericho. Hoewel het om een betrekkelijk korte tocht van een 50 kilometer tussen deze twee eeuwenoude steden gaat, reizen we mee langs een hoogst divers landschap. Libermans route doorheen de bergachtige woestijn puncteert ze met fragmenten van de muur en tal van controleposten, met shots van verwilderde reclameborden, kluwens van elektriciteitsaansluitingen, en met uit de lucht gefilmde beelden van torenhoge zendmasten. In Unrendered Road, haar eerste creatieve documentaire waar twee jaar intensief onderzoek aan voorafging, onthult ze ook een no-go zone, een terrain vague tussen Israël en Palestina bezaaid met mijnen. Grotendeels met de handcamera vanuit de auto gedraaid, alterneert Liberman met verstilde shots en trackings van het landschap, alsook met luchtopnames van een drone. De atmosferische doch dwingende elektronische muziek en de mijmerend-poëtische voice-over dragen bij aan de bezwerende kracht van dit werk. Zo voert Liberman in Unrendered Road geleidelijk aan de spanning op, haast als in een slow burn suspense thriller. Tot plots haar GPS-systeem het laat afweten en de onverharde weg die we met haar volgen van de elektronische kaart verdwijnt. Maar echter niet uit het beeld! We zien verlaten gebouwen en parkings, achtergelaten bulldozers, verloren gewaande controleposten en grondverzakkingen in een wijd, ontmenselijkt niemandsland. Unrendered Road openbaart niet enkel datgene wat Google Maps ons niet laat zien. Liberman stelt vooral de betrouwbaarheid van onze zogeheten neutrale kennissystemen poignant in vraag. "Met Visits to Other Possible Worlds boetseert Jordanova een boeiend denkparcours over religie en technologie." Natalia Jordanova Ook in Visits to Other Possible Worlds (2022, 21'37") kaart Natalia Jordanova (1991, Sofia, woont en werkt in Amsterdam en Sofia) enkele hoogst interessante en actuele thema's aan. Religie en technologie staan in dit audiovisuele essay in het brandpunt van haar belangstelling. Deze interdisciplinair werkende beeldende kunstenaar toont zich in de eerste plaats montagetechnisch bijzonder sterk. Zo ritmeert ze haar werk strak en deelt ze het bovendien in vier hoofdstukken op. In de tweede plaats ligt aan de basis van dit werk eveneens een diepgravend onderzoek. Dat deelt Jordanova met graagte in de voice-over. Visits to Other Possible Worlds vangt aan met The Abandoned Church, waarin de kunstenaar een verlaten kerkje documenteert in het Bulgaarse dorp Malak Izvor (ten noordoosten van de hoofdstad Sofia). Voorzichtig scant haar camera het veeleer somber verlichte interieur. Ze schenkt daarbij bijzondere aandacht voor details zoals een barst in een icoonchilderij, een achtergelaten drankblikje of een dikke laag stof op de voet van een kandelaar. Bezoek de site van de kunstenaar. Maar Jordanova had echter liever ene Rosen Hristov geïnterviewd - dat geeft ze in de film althans zelf toe. Die ingenieur ontwierp in 2019 in zijn garage als eerste Bulgaar een humanoïde robot. Met Visits to Other Possible Worlds boetseert Jordanova een boeiend denkparcours over religie en technologie. Een denken dat drijft op een hybride soundtrack die technöide elementen met religieuze mengt. Of zoals de kunstenaar het zelf stelt: "Goden en robots zijn in mythes aanwezig, sinds onze oudste dromen over technologie." In het tweede deel van Visits to Other Possible Worlds bezoekt Jordanova een religieus internetcafé. Steeds meer mensen blijken immers online hun geloof en de daaraan verbonden rituelen te beleven (zoals bijvoorbeeld een christelijke mis op het platform vrchurch.org). Zal de virtuele ruimte het stilaan volledig overnemen van tempel, synagoge, moskee, kerk en dies meer? En welke zal deze evolutie mogelijk op diverse samenlevingen hebben? In het derde en vierde deel van dit essay (respectievelijk Living Robots en The Man and the Machines genaamd) neemt Visits to Other Possible Worlds ons mee naar een attractie- of sculpturenpark gevuld met robots om af te sluiten met een experimenteel portret van een mannelijke designer. Andermaal stelt ze hier een essentiële vraag. Eentje die haar film in feite mooi samenvat: in hoeverre worden wij gevormd door de technologie die wij als mensheid voor ons 'gemak' bedachten en dagelijks gebruiken?
Schrijfworkshop Event ENG